A muller que non sabía que ruído fai o tren
A muller que non sabía que ruído fai o tren
A rapaza do café di Hoxe véxote cansada.
A muller di Tanto se me nota?
A rapaza do café di Non o tomes a mal.
[Hai como un asomo de rubor, a rapaza do café xírase e volve á máquina. Sinte, talvez, que abusou dunha confianza que agora lle parece fráxil. En realidade non se coñecen, só conversan a esa hora, brevemente, mentres a muller toma o seu café. É certo, pensa, a quen se lle ocorre dicirlle iso? Xírase e mira para a muller, que bota unha ollada aos titulares de prensa]
A rapaza do café di Coma sempre?
[A muller acena coa cabeza e segue pasando páxinas do xornal. Estou sendo borde. Non é culpa dela. Canto tempo levaba aquí antes de chegar eu? De que me queixo…non pode ser. Non pode ser. Teño que….]
A muller di Grazas. Cóbrame, por favor. Ata mañá.
E mañá, que?
Foi así, o 16 de marzo ás 12: 30. Entradas dispoñibles aquí.
