Non vou dicir que te vexa, Amelia, sería invisible,
indivisible;
loito coa palabra que me leva a dicir o non poder,
o ser incapaz,
e só manexo metáforas visuais sen ningún criterio.
Estou ausente diante dun espello plano e vertical
que te mira a min, en ti, igual, idéntica,
na similitude brutal, na exposición dolorosa das raíces,
lonxe do corpo erguido espido estático,
na semellanza disímil, na coincidencia.
Hai unha pauta, non é froito do azar,
hai un esforzo causal, unha vontade de ser ou de facerse,
hai algo en ti, xaora, no claustro, aló no fondo do ventre,
unha ferida na que brota en fero manancial
o formigo, o pus, que non é leite.
Non vexo nada, comprendes? Non te asimilo
ás fermosas historias contadas por saber de ti
cando naceres, Amelia.
Talvez sexa o momento de deixáreste espreitar,
xa non digo mirármonos, non, non digo iso;
talvez sexa o momento de asollar a túa nenez,
deitala sobre a herba e sometela á luz
e darlle lustre.
