Skip to main content

“[…] de todo cuanto conservo hay algo que ha ido ocupando un lugar cada vez más importante en mi memoria; lo recupero con mayor nitidez que el resto de acontecimientos, quizá por haberlo contado tantas veces, no lo sé. Sucedió en algún momento; sé que permanecí en el silencio más absoluto y que poco a poco me fui dando cuenta de que seguía sobre la cama, con los ojos cerrados y completamente inmóvil; seguía percibiendo algunas cosas. Podía oír y desde la habitación contigua me llegaban conversaciones confusas y palabras de distintas voces. Sentí los gritos de Emilia; y digo sentí porque no fue a través del oído como llegaron a mí. Intenté abrir los ojos o moverme, pero no podía. Puse todo mi empeño, como ocurre en los sueños en los que no consigues cambiar el rumbo de un detalle y que al final acaban por hacer que te despiertes; sin embargo, esta vez no conseguí despertar. Me invadió una fatiga descomunal y mis brazos y piernas… el cuerpo entero se empapó de ese cansancio. Me parecía estar hundiéndome en la cama, que penetraba en el colchón bajo las mantas y me suspendía entre los muelles y la espuma. Pero no me faltaba el aire…[…]

Foi así. O domingo 16 de marzo ás 12:30.

Os corpos aparecen diante de nós. Preséntanse, ou son presentados. Están. Vémolos. Pero como queren ser vistos? Non hai unha correspondencia entre o que un dá a ver e o que a persoa que observa perc…

ARTIGO RELACIONADO

Sonia empeza a facer teatro na escola. No recreo, quedaba coa súa mestra daquela, Maite Campos, e ensaiaban mentres as outras crianzas xogaban no patio. Hoxe en día segue a colaborar con ela no prox…

ARTIGO RELACIONADO

,
Aurore descobre o teatro na rúa, durante unha performance poética e itinerante que imprime nela a forza social e máxica da arte. Despois de realizar estudos de teatro en Toulouse, marcha a Marsella…