
Esme Quiroga é profe de Literatura nun instituto de Ponteareas. Naceu en Baralla, Lugo, e fala un galego do bloque oriental de Galicia. Di truita, muito e pequenín. De pequena mirábase nos ollos das vacas e lía poesía coa súa mai. De maior quere ser poeta e non perder a vocación de mestra. Tamén lle gustaría saber mirar, pacer e descansar como fai a becerriña que está nesta foto tirada pola súa amiga Uxía. Agradece moito, moitísimo que a escoiten ler poesía. Probablemente iso e o queixo do Cebreiro sexa o que máis lle gusta no mundo.


Miro al suelo, un suelo enorme sin palabras (papeles, sí, alguien que barre en un portal, las típicas palomas) pero palabras ninguna (o no las veo). Pienso: quizá mi miopía ha empeorado, quizá y…

Hay una palabra, última en su especie, esperando a ser escrita, hay una palabra que brota, quebrando una tierra de ruinas quemadas, donde aquellos seres últimos quisieron callarla. Ahora vuelven…

A veces el paisaje no parece el mismo, por más que los viajes acostumbren la mirada a ciertos encuadres. Hoy he visto hojas de colores donde ayer el verde lo era todo, donde las raíces se encuentra…