Como xa comentamos anteriormente, os procesos que definen a natureza lúdica dunha conduta son procesos internos, mentais, que non teñen por que ser visibles desde o exterior. Aínda así, poderíamos dicir que nada nos indica que os xogadores desa primeira partida de xadrez a abordasen de xeito lúdico. Neste sentido, Pavía¹ identifica dous modos de práctica de xogo: un modo serio (cando o importante é o resultado), e un modo lúdico (cando o importante é o proceso), onde a conduta que comunmente denominamos xogar se realizaría na plenitude do seu sentido.

Este é o playing, o elemento que opera a transformación lúdica dunha conduta. Deste xeito, calquera actividade que consideremos como un xogo pode ser practicada como tal, pero non adquirirá sentido lúdico, un sentido que vai máis aló do significado que atribuímos as palabras coas que a denominamos, se non vai acompañada dunha experiencia de fluencia e sen que o resultado determine completamente o éxito da súa práctica.