Outra vez. Ningunha vez é igual a outra. Ningunha das ocasións nas que se retoma unha frase, ou unha escena, nos ensaios é a mesma. Isto pode parecer un estereotipo, porque o é, a maior parte das veces. Afacémonos a falar sen dicir nada, e daquela aprendemos a entender sen que nos digan nada realmente. Contentámonos coas palabras.

Estas palabras din cousas, para quen saiba escoitalas.

Interésanos a cuestión da memoria, que era o tema central deste espectáculo na súa primeira versión. Neste caso, abordamos a memoria do que se di na peza de Sartre, moito tempo despois de que se diga por primeira vez. Supoño que na morte un pode lembrar a vida coma quen soña, coa mesma impresión de irrealidade. Pero como lembra o que acontece despois da morte? Como se lembran as lembranzas de ter contado o que se viviu en vida? Pode parecer enredoso, non o imos negar. Haberá quen pense non se trata máis que dun xogo de palabras. Talvez sexamos capaces de transformalo en algo que tome corpo en escena. Só talvez.

O que se di antes de presentar un espectáculo nunca é unha promesa, soamente a expresión dunha idea nun momento dado do proceso. Que quede claro.

Venres 28 e sábado 29 de novembro ás 20:00.

Reservas xa dispoñibles! Asóciate!