Alguén me dicía o outro día¹ que é estraña a sensación de estar facendo algo e pensando, ao mesmo tempo, en todas as cousas que aínda tes pendentes. A miña primeira reacción foi pensar que, por suposto, coñecía esa sensación, pero logo, volvendo sobre esa idea, decateime de que, en realidade, non me sucede; quero dicir que, cando estou a facer algo, non penso en nada máis que no que estou facendo. Non sabería dicir por que. Quizais porque non sinto ningunha desas cousas como unha carga ou unha tarefa, e por iso non son parte dunha “axenda” (aínda que figuren nela), senón que, no fondo, son momentos de vida, simplemente.

SE QUERES SEGUIR LENDO ASÓCIATE

1. Non é certo, é soamente un pretexto para comezar a escribir. ↩︎