Hai algo nesta foto que trascende a historia da persoa que aparece nela. Penso que é cousa da luz, ese aire de pintura, de retrato clásico, que lle dá irrealidade. E ao tempo, observo unha tenrura nos ollos, que parece que teña máis valor cando a encontras en alguén que ten vivido tantas cousas, co corpo marcado polos anos. A fatiga está presente, e unha lixeira incomodidade que percibo na comisura dos beizos, como se a imaxe captase o instante dunha debilidade, onde o sentimento de estar fóra de lugar aparece e frustra o sorriso.

Hai algo terriblemente serio no seu ollar, pero doce tamén. E tento encontrar as palabras, pero decepcióname a incapacidade para resolver o misterio, a dúbida. Si, na pel, talvez, unha certa imperfección que contrasta coa limpeza dos trazos, que aparece con maior rotundidade na suspensión, no corpo invisible.

Sigo mirando.